ای که دل می دهی به تیرانداز

هر که را با گل آشنایی بود

گو برو با جفای خار بساز

سپرت می بباید افکندن

هر چه بینی ز دوستان کرمست

گر اهانت کنند و گر اعزاز

دست مجنون و دامن لیلی