فردا که تشنه مرده بود لای گو بخیز

ور دوست دست می دهدت هیچ گو مباش

خوشتر بود عروس نکوروی بی جهاز

امروز باید ار کرمی می کند سحاب

من در وفا و عهد چنان کند نیستم

کز دامن تو دست بدارم به تیغ تیز

گر تیغ می زنی سپر اینک وجود من