گو غم نیکوان مخور تا نخوری ندامتش

داروی دل نمی کنم کان که مریض عشق شد

هیچ دوا نیاورد باز به استقامتش

هر که فدا نمی کند دنیی و دین و مال و سر

جنگ نمی کنم اگر دست به تیغ می برد

بلکه به خون مطالبت هم نکنم قیامتش

کاش که در قیامتش بار دگر بدیدمی