داروی دل نمی کنم کان که مریض عشق شد

هر چه کند ز شاهدی کس نکند ملامتش

میوه نمی دهد به کس باغ تفرجست و بس

جز به نظر نمی رسد سیب درخت قامتش

هیچ دوا نیاورد باز به استقامتش

هر که فدا نمی کند دنیی و دین و مال و سر

گو غم نیکوان مخور تا نخوری ندامتش