دل سنگینت آگاهی ندارد

که عهد دوستان کردی فراموش

که گفت آن روی شهرآرای بنمای

دگربارش که بنمودی فراپوش

که من چون دیگ رویین می زنم جوش

نمی بینم خلاص از دست فکرت

مگر کافتاده باشم مست و مدهوش