مگر کافتاده باشم مست و مدهوش

دل سنگینت آگاهی ندارد

که من چون دیگ رویین می زنم جوش

نمی بینم خلاص از دست فکرت

به ظاهر پند مردم می نیوشم

نهانم عشق می گوید که منیوش

مگر ساقی که بستانم ز دستش