نیش سخنت مقابل نوش

پایت بگذار تا ببوسم

چون دست نمی رسد به آغوش

جور از قبلت مقام عدلست

بی کار بود که در بهاران

گویند به عندلیب مخروش

دوش آن غم دل که می نهفتم