گویند به عندلیب مخروش

جور از قبلت مقام عدلست

نیش سخنت مقابل نوش

بی کار بود که در بهاران

دوش آن غم دل که می نهفتم

باد سحرش ببرد سرپوش

آن سیل که دوش تا کمر بود