دوش آن غم دل که می نهفتم

نیش سخنت مقابل نوش

بی کار بود که در بهاران

گویند به عندلیب مخروش

باد سحرش ببرد سرپوش

آن سیل که دوش تا کمر بود

امشب بگذشت خواهد از دوش