به دوستی که نکردم ز دوستیت عدول

کمند عشق نه بس بود زلف مفتولت

که روی نیز بکردی ز دوستان مفتول

من آنم ار تو نه آنی که بودی اندر عهد

ملامتت نکنم گر چه بی وفا یاری

هزار جان عزیزت فدای طبع ملول

مرا گناه خودست ار ملامت تو برم