گل سرخ شرم دارد که چرا همی شکفتم

چو تو آمدی مرا بس که حدیث خویش گفتم

چو تو ایستاده باشی ادب آن که من بیفتم

تو اگر چنین لطیف از در بوستان درآیی

چو به منتها رسد گل برود قرار بلبل

همه خلق را خبر شد غم دل که می نهفتم

به امید آن که جایی قدمی نهاده باشی