چو به منتها رسد گل برود قرار بلبل

چو تو ایستاده باشی ادب آن که من بیفتم

تو اگر چنین لطیف از در بوستان درآیی

گل سرخ شرم دارد که چرا همی شکفتم

همه خلق را خبر شد غم دل که می نهفتم

به امید آن که جایی قدمی نهاده باشی

همه خاک های شیراز به دیدگان برفتم