همه خاک های شیراز به دیدگان برفتم

چو به منتها رسد گل برود قرار بلبل

همه خلق را خبر شد غم دل که می نهفتم

به امید آن که جایی قدمی نهاده باشی

دو سه بامداد دیگر که نسیم گل برآید

بتر از هزاردستان بکشد فراق جفتم

نشنیده ای که فرهاد چگونه سنگ سفتی