دو سه بامداد دیگر که نسیم گل برآید

همه خلق را خبر شد غم دل که می نهفتم

به امید آن که جایی قدمی نهاده باشی

همه خاک های شیراز به دیدگان برفتم

بتر از هزاردستان بکشد فراق جفتم

نشنیده ای که فرهاد چگونه سنگ سفتی

نه چو سنگ آستانت که به آب دیده سفتم