همه خلق را خبر شد غم دل که می نهفتم

تو اگر چنین لطیف از در بوستان درآیی

گل سرخ شرم دارد که چرا همی شکفتم

چو به منتها رسد گل برود قرار بلبل

به امید آن که جایی قدمی نهاده باشی

همه خاک های شیراز به دیدگان برفتم

دو سه بامداد دیگر که نسیم گل برآید