سازگاری نکند آب و هوای دگرم

می روم بی دل و بی یار و یقین می دانم

که من بی دل بی یار و نه مرد سفرم

خاک من زنده به تاثیر هوای لب توست

وه که گر بر سر کوی تو شبی روز کنم

غلغل اندر ملکوت افتد از آه سحرم

پای می پیچم و چون پای دلم می پیچد