به جان دوست که چون دوست در برم باشد

که پند عالم و عابد نمی کند اثرم

قیامتم که به دیوان حشر پیش آرند

میان آن همه تشویش در تو می نگرم

هزار دشمن اگر بر سرند غم نخورم

نشان پیکر خوبت نمی توانم داد

که در تامل او خیره می شود بصرم