میان آن همه تشویش در تو می نگرم

بلای عشق تو بر من چنان اثر کردست

که پند عالم و عابد نمی کند اثرم

قیامتم که به دیوان حشر پیش آرند

به جان دوست که چون دوست در برم باشد

هزار دشمن اگر بر سرند غم نخورم

نشان پیکر خوبت نمی توانم داد