بلای عشق تو بر من چنان اثر کردست

نه صبر و طاقت آنم که از تو درگذرم

من از تو روی نخواهم به دیگری آورد

که زشت باشد هر روز قبله دگرم

که پند عالم و عابد نمی کند اثرم

قیامتم که به دیوان حشر پیش آرند

میان آن همه تشویش در تو می نگرم