که پند عالم و عابد نمی کند اثرم

من از تو روی نخواهم به دیگری آورد

که زشت باشد هر روز قبله دگرم

بلای عشق تو بر من چنان اثر کردست

قیامتم که به دیوان حشر پیش آرند

میان آن همه تشویش در تو می نگرم

به جان دوست که چون دوست در برم باشد