سعدی دگربار از وطن عزم سفر کردی چرا

دستی که در آغوش بود اکنون به دندان می برم

گفتم به پایان آورم در عمر خود با او شبی

حالا به عشق روی او روزی به پایان می برم

از دست آن ترک خطا یرغو به قاآن می برم

من خود ندانم وصف او گفتن سزای قدر او

گل آورند از بوستان من گل به بستان می برم