آفتابی تو و من ذره مسکین ضعیف

هر زمان صد رهت اندر سر و پا می نگرم

تو به حال من مسکین به جفا می نگری

من به خاک کف پایت به وفا می نگرم

تو کجا و من سرگشته کجا می نگرم

سر زلفت ظلماتست و لبت آب حیات

در سواد سر زلفت به خطا می نگرم