در سواد سر زلفت به خطا می نگرم

آفتابی تو و من ذره مسکین ضعیف

تو کجا و من سرگشته کجا می نگرم

سر زلفت ظلماتست و لبت آب حیات

هندوی چشم مبیناد رخ ترک تو باز

گر به چین سر زلفت به خطا می نگرم

راه عشق تو درازست ولی سعدی وار