بیمست چو شرح غم عشق تو نویسم

از دست زبان ها به تحمل چو ستونم

مشنو که همه عمر جفا برده ام از کس

جز بر سر کوی تو که دیوار زبونم

کآتش به قلم در افتد از سوز درونم

آنان که شمردند مرا عاقل و هشیار

کو تا بنویسند گواهی به جنونم