جز بر سر کوی تو که دیوار زبونم

زان گه که مرا روی تو محراب نظر شد

از دست زبان ها به تحمل چو ستونم

مشنو که همه عمر جفا برده ام از کس

بیمست چو شرح غم عشق تو نویسم

کآتش به قلم در افتد از سوز درونم

آنان که شمردند مرا عاقل و هشیار