زان گه که مرا روی تو محراب نظر شد

بگذشت ده انگشت فروبرده به خونم

پرسید که چونی ز غم و درد جدایی

گفتم نه چنانم که توان گفت که چونم

از دست زبان ها به تحمل چو ستونم

مشنو که همه عمر جفا برده ام از کس

جز بر سر کوی تو که دیوار زبونم