بگذشت ده انگشت فروبرده به خونم

آن کس که از او صبر محالست و سکونم

پرسید که چونی ز غم و درد جدایی

گفتم نه چنانم که توان گفت که چونم

زان گه که مرا روی تو محراب نظر شد