پرسید که چونی ز غم و درد جدایی

آن کس که از او صبر محالست و سکونم

بگذشت ده انگشت فروبرده به خونم

گفتم نه چنانم که توان گفت که چونم

زان گه که مرا روی تو محراب نظر شد

از دست زبان ها به تحمل چو ستونم