گفتم نه چنانم که توان گفت که چونم

آن کس که از او صبر محالست و سکونم

بگذشت ده انگشت فروبرده به خونم

پرسید که چونی ز غم و درد جدایی

زان گه که مرا روی تو محراب نظر شد

از دست زبان ها به تحمل چو ستونم

مشنو که همه عمر جفا برده ام از کس