سزای دشمنان این بس که بینند

که ساکن گردد آشوب رقیبان

دو تن در جامه ای چون پسته در پوست

برآورده دو سر از یک گریبان

حبیبان روی در روی حبیبان

نصیب از عمر دنیا نقد وقتست

مباش ای هوشمند از بی نصیبان