من نه به وقت خویشتن پیر و شکسته بوده ام

گوش کجا که بشنود ناله زار خامشان

چند نصیحتم کنی کز پی نیکوان مرو

چون نروم که بیخودم شوق همی برد کشان

موی سپید می کند چشم سیاه اکدشان

بوی بهشت می دهد ما به عذاب در گرو

آب حیات می رود ما تن خویشتن کشان