موی سپید می کند چشم سیاه اکدشان

چند نصیحتم کنی کز پی نیکوان مرو

چون نروم که بیخودم شوق همی برد کشان

من نه به وقت خویشتن پیر و شکسته بوده ام

بوی بهشت می دهد ما به عذاب در گرو

آب حیات می رود ما تن خویشتن کشان

باد بهار و بوی گل متفقند سعدیا