آب حیات می رود ما تن خویشتن کشان

من نه به وقت خویشتن پیر و شکسته بوده ام

موی سپید می کند چشم سیاه اکدشان

بوی بهشت می دهد ما به عذاب در گرو

باد بهار و بوی گل متفقند سعدیا

چون تو فصیح بلبلی حیف بود ز خامشان