هر که می بیندم از جور غمت می گوید

همه هیچند که سر بر همه افراخته ای

با همه جلوه طاووس و خرامیدن کبک

عیبت آنست که بی مهرتر از فاخته ای

سعدیا بر تو چه رنجست که بگداخته ای

بیم ماتست در این بازی بیهوده مرا

چه کنم دست تو بردی که دغل باخته ای