سر درنیاورم به سلاطین روزگار

مگذار ناله ای که برآید ز سینه ای

زیور همان دو رشته مرجان کفایتست

وز موی در کنار و برت عنبرینه ای

گر من ز بندگان تو باشم کمینه ای

چشمی که جز به روی تو بر می کنم خطاست

وان دم که بی تو می گذرانم غبینه ای