چشمی که جز به روی تو بر می کنم خطاست

وز موی در کنار و برت عنبرینه ای

سر درنیاورم به سلاطین روزگار

گر من ز بندگان تو باشم کمینه ای

وان دم که بی تو می گذرانم غبینه ای

تدبیر نیست جز سپر انداختن که خصم

سنگی به دست دارد و ما آبگینه ای