سنگی به دست دارد و ما آبگینه ای

چشمی که جز به روی تو بر می کنم خطاست

وان دم که بی تو می گذرانم غبینه ای

تدبیر نیست جز سپر انداختن که خصم

وان را روا بود که زند لاف مهر دوست

کز دل به درکند همه مهری و کینه ای

سعدی به پاکبازی و رندی مثل نشد