وان را روا بود که زند لاف مهر دوست

وان دم که بی تو می گذرانم غبینه ای

تدبیر نیست جز سپر انداختن که خصم

سنگی به دست دارد و ما آبگینه ای

کز دل به درکند همه مهری و کینه ای

سعدی به پاکبازی و رندی مثل نشد

تنها در این مدینه که در هر مدینه ای