تدبیر نیست جز سپر انداختن که خصم

گر من ز بندگان تو باشم کمینه ای

چشمی که جز به روی تو بر می کنم خطاست

وان دم که بی تو می گذرانم غبینه ای

سنگی به دست دارد و ما آبگینه ای

وان را روا بود که زند لاف مهر دوست

کز دل به درکند همه مهری و کینه ای