گر من ز بندگان تو باشم کمینه ای

زیور همان دو رشته مرجان کفایتست

وز موی در کنار و برت عنبرینه ای

سر درنیاورم به سلاطین روزگار

چشمی که جز به روی تو بر می کنم خطاست

وان دم که بی تو می گذرانم غبینه ای

تدبیر نیست جز سپر انداختن که خصم