تو را چه بود که تا صبح می خروشیدی

مگر دگر سخن دشمنان نیوشیدی

که روی چون قمر از دوستان بپوشیدی

من از جفای زمان بلبلا نخفتم دوش

قضا به ناله مظلوم و لابه محروم

دگر نمی شود ای نفس بس که کوشیدی

کنون حلاوت پیوند را بدانی قدر