دگر نمی شود ای نفس بس که کوشیدی

من از جفای زمان بلبلا نخفتم دوش

تو را چه بود که تا صبح می خروشیدی

قضا به ناله مظلوم و لابه محروم

کنون حلاوت پیوند را بدانی قدر

که شربت غم هجران تلخ نوشیدی

به مقتضای زمان اقتصار کن سعدی