کز حسن قامت خود با کس نمی نگری

کبک این چنین نرود سرو این چنین نچمد

طاووس را نرسد پیش تو جلوه گری

هر گه که می گذری من در تو می نگرم

از بس که فتنه شوم بر رفتنت نه عجب

بر خویشتن تو ز ما صد بار فتنه تری

باری به حکم کرم بر حال ما بنگر