از بس که فتنه شوم بر رفتنت نه عجب

طاووس را نرسد پیش تو جلوه گری

هر گه که می گذری من در تو می نگرم

کز حسن قامت خود با کس نمی نگری

بر خویشتن تو ز ما صد بار فتنه تری

باری به حکم کرم بر حال ما بنگر

کافتد که بار دگر بر خاک ما گذری