بدین صفت که تویی دل چه جای خدمت توست

در ابروان تو بشناختم که آن داری

تو را که زلف و بناگوش و خد و قد اینست

مرو به باغ که در خانه بوستان داری

فراتر آی که ره در میان جان داری

گر این روش که تو طاووس می کنی رفتار

نه برج من که همه عالم آشیان داری