گفتم مگر ز رفتن غایب شوی ز چشمم

آیینه ات بگوید پنهان که بی نظیری

آن کو ندیده باشد گل در میان بستان

شاید که خیره ماند در ارغوان و خیری

آن نیستی که رفتی آنی که در ضمیری

ای باد صبح بستان پیغام وصل جانان

می رو که خوش نسیمی می دم که خوش عبیری