ای باد صبح بستان پیغام وصل جانان

شاید که خیره ماند در ارغوان و خیری

گفتم مگر ز رفتن غایب شوی ز چشمم

آن نیستی که رفتی آنی که در ضمیری

می رو که خوش نسیمی می دم که خوش عبیری

او را نمی توان دید از منتهای خوبی

ما خود نمی نماییم از غایت حقیری