آن نیستی که رفتی آنی که در ضمیری

آن کو ندیده باشد گل در میان بستان

شاید که خیره ماند در ارغوان و خیری

گفتم مگر ز رفتن غایب شوی ز چشمم

ای باد صبح بستان پیغام وصل جانان

می رو که خوش نسیمی می دم که خوش عبیری

او را نمی توان دید از منتهای خوبی