آرزو می کندم با تو دمی در بستان

کبر یک سو نه اگر شاهد درویشانی

دیو خوش طبع به از حور گره پیشانی

یا به هر گوشه که باشد که تو خود بستانی

با من کشته هجران نفسی خوش بنشین

تا مگر زنده شوم زان نفس روحانی