دامی نهاده ای که گرفتار می کنی

سرو ایستاده به چو تو رفتار می کنی

طوطی خموش به چو تو گفتار می کنی

کس دل به اختیار به مهرت نمی دهد

تو خود چه فتنه ای که به چشمان ترک مست

تاراج عقل مردم هشیار می کنی

از دوستی که دارم و غیرت که می برم